• 9 af hverjum 10 nefna hreyfingu
• 8 af hverjum 10 nefna tímasparnað
• 7 af hverjum 10 nefna umhverfissjónarmið

Mér finnst merkilegt hversu margir nefna tímasparnað. Ég held að fáir hjólreiðamenn á Íslandi spari tíma á því að hjóla (a.m.k. spara ég ekki tíma á því). Það væri mjög fróðlegt að sjá niðustöður svona könnunar á Íslandi. Það gæti gefið okkur hjólreiðaáróðursmönnum mikilvægar vísbendingar um hvernig best sé að höfða til fólks. Auðvitað væru þetta líka krítískar forsendur ef samgönguyfirvöldum dytti í hug að greina þarfir hjólreiðafólks. Hefur þetta verið kannað? Væri þetta ekki minnsta mál fyrir LHM?

Anirudha Rao, hönnunarnemi frá London, hefur hannað reiðhjólahjálm úr bylgjupappa og kallar hann Kranium. Pappinn er vatns- og svitaheldur. Hjálmurinn uppfyllir EN 1078 staðalinn fyrir hjólabretta-, hjólaskauta- og hjólahjálma (sem er reyndar hálfgerður “drasl staðall” þegar kemur að reiðhjólahjálmum til notkunar í umferðinni, þó að mati Kiwanisklúbbsins sé hann fullgóður  á meðan hjálmarnir eru ekki notaðir á skíðum!).

Hjálmurinn er settur saman úr papparenningum og hugmyndin er að hægt sé að velja hvern renning fyrir sig fyrir hvern kaupanda. Þannig aukast líkurnar töluvert á að kaupandi endi með hjálm sem passar honum óháð því hvort hann sé með “staðlað höfuðlag” eða ekki. Snilld.

Mynd eftir Anirudha Rao

Þeir sem lögðu þessa frábæru fjallahjólabraut eiga skilið af fá miklar þakkir frá okkur sem notum hana. Þetta er alveg hreint magnað framtak og það sést að hún hefur kostað mikinn svita, blóð og tár. Mér skilst að stór hluti vinnunnar hafi verið sjálfboðavinna fjallahjólamanna sjálfra. Ég kann ekki að nefna þá alla, en veit að Johan Holst, framkvæmdastjóri Skógræktarfélags Eyfirðinga, hefur barist ötullega fyrir að fá að leggja brautina og mér skilst að Magne Kvam hafi farið einn aðal-gaurinn hjá hjólamönnunum. Takk strákar.

Brautin er 12 km sæla, lengsta sérhannaða fjallahjólabraut landsins. Það þýðir ekkert að lýsa henni í orðum, þið verðið bara að prófa. Það er eitthvað fyrir alla (nema kannski allra harðasta fjallabrun). Það er hægt að fara alla 12 km eða bara hluta. Brautin byrjar á Naustaborgarstíg ofan Hamra og endar á gamla veginum upp í Kjarna rétt fyrir ofan Eyjafjarðarbraut vestari. Það er líka hægt að komast inn í brautina frá aðalstígnum, ég merkti þessa 3 staði með rauðum krossum á loftmynd, ég fann ekkert kort af brautinni í fljótu bragði.

Mynd: Johan Holst

En nú er alls ekki rétti tíminn til að henda hjólinu inn í skúr, því á miðnætti í kvöld hefst æfingatímabilið fyrir “hjólað í vinnuna 2012″!

Hjólið þitt er burðardýr, hannað til að bera þig en getur líka borið farangurinn þinn. Reyndu að koma farangrinum á hjólið frekar en að hafa hann á bakinu. Þyngd á bakinu eykur álag á mjóhrygginn, rassinn og úlnliðina (ef þú hallar fram á hjólinu þínu) og gerir þér erfiðara fyrir að halda jafnvægi á hjólinu.

Bögglaberar, körfur og töskur til að bera dótið þitt er til í gríðarlegu úrvali og af öllum tegundum, það er örugglega hægt að finna eitthvað sem hæfir þínum þörfum og smekk. Ef hjólabúðirnar geta ekki leyst málið er allur fjandinn til á netinu.

Mynd frá publicbikes.com

Hvort sem þetta er gömul og væmin klisja eða vísindalega sönnuð staðreynd, þá virkar þetta bara. Hjóltúrinn verður enn betri með bros á vör. “Smælaðu framan í heiminn og þá mun heimurinn smæla framan í þig”. “Brosið er sólskin sem vermir allt”. Að auki koma aðrir betur fram við þig í umferðinni, það er stundum kallað “Mary Poppins áhrifin”.

Stundum langar mann bara ekki til þess að hjóla í vinnuna. Það getur verið vegna veðurs (eða öskufalls), maður er bara óvenju þreyttur eða jafnvel eitthvað persónulegra en það. Þá er betra að hoppa bara upp í strætó, fá far eða grípa bílinn frekar en að pína sig til þess að hjóla og hafa enga ánægju af því. Það kemur nýr hjóladagur á morgun!
Ef maður pínir sig til að hjóla alltaf, alveg sama hvað, eru líkur á því að maður gefist alveg upp og hætti því alveg (eða þangað til “hjólað í vinnuna” byrjar aftur að ári). En ef viðhorfið er þannig að það sé í lagi að sleppa úr endrum og eins eru meiri líkur á því að hjólreiðarnar geti orðið þáttur af lífstílnum til frambúðar, jafnvel þó engin vinnustaðakeppni sé í gangi. Það eru mikið sætari verðlaun heldur en þau sem eru í boði í vinnustaðakeppninni sjálfri!

Það er mjög skemmtilegt að hjóla með einhverjum öðrum, t.d. maka eða vinnufélaga hluta af leiðinni. Það er líka hægt að vera samferða ókunnugum sem eru að hjóla í sömu átt. Í stað þess að hamast við að komast fram úr þeim ókunnuga er tilvalið að slaka aðeins á og bjóða honum góðan daginn, jafnvel spjalla aðeins við hann t.d. um veðrið og Icesave.
Einn af kostum samgönguhjólreiða er að hjólreiðamenn hafa sýnileg andlit og geta spjallað saman, ólíkt ökumönnunum sem eru lokaðir af og geta ekki átt samskipti nema með stefnuljósum og flautum. Ég hvet ykkur til þess að prófa að nýta þessa kosti.

Mynd eftir Mikael Colville-Andersen